Stuifmeel

In museum KAdE in Amersfoort zag ik een kunstwerk op de grond. Er waren touwtjes omheen gespannen, zodat je er niet op kon stappen. Ik vroeg aan een suppoost waarom het op de grond lag. “Waar moet het anders liggen?” vroeg hij. Mijn antwoord was dat het toch ook gewoon aan de muur kon hangen. De suppoost moest lachen. Nee, dat kon echt niet, want het was stuifmeel! Ik had het voor verf aangezien.

Wolfgang Laib

Wolfgang Laib is een bijzondere kunstenaar. Hij verzamelt bij zijn woonplaats in Duitsland met eindeloos geduld stuifmeel van bloeiende naaldbomen. Dat gaat in potten, en met behulp van een zeef brengt hij het in een rechthoek aan. Als een museum het kunstwerk leent, is dat in de vorm van met stuifmeel gevulde potten en een gebruiksaanwijzing.

Voor zijn kunstwerken maakt Laib alleen maar gebruik van natuurlijk materiaal. Zijn bewondering voor het leven maakte indruk op me. Ook zijn eigen leven is in de ogen van de kunstenaar een kostbaar kunstwerk.

Ik heb lang naar het kostbare geel staan kijken. Aan onregelmatige lijnen in het stuifmeel was te zien at insecten zich niets van de omheining aantrekken. Mooi – de natuur komt toch weer bij de kunst terug.

 

Advertisements

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik blog over levenskunst en creativiteit.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Stuifmeel

  1. Pingback: Couzijn van Leeuwen | Katrien Ruitenburg

Reacties zijn gesloten.