Kaarsenstandaard, door toeval ontstaan

Deze blog-aflevering had beter gepast in de maand september, toen ‘techniek en toeval’ mijn thema was, maar toeval is nu eenmaal niet te sturen. Ik vind leuk om het verhaal van het ontstaan van deze kaarsenstandaard te vertellen. Ik had een roze kaars in een fles gezet, verankerd in nat zand op de bodem van de fles. Ik had niet bedacht hoe ik ooit de kaars, als die korter geworden zou zijn, weer aan zou kunnen steken.Eén keer lukte het met behulp van een heel lange lucifer, maar dat kostte zoveel moeite (en pijn) dat ik besloot de kaars in één keer uit te laten branden. Ik zette hem op een veilig plekje, en de volgende dag ontdekte ik een kuiltje in het zand waar de kaars gestaan had. Ik besloot de fles toe te vertrouwen aan de glaskringloop. Daarvoor zou ik er buiten het zand even uit schudden. Dacht ik. Het zand was heel hard geworden. Ik schudde de klont flink heen en weer in de fles, maar behalve wat los zand kwam er niets uit. De fles in een zak gedaan en stuk geslagen (en de splintets aan de glaskringloop onttrokken 😦 ), en de zandklomp opgeraapt. Wat bleek: het kaarsvet was in het zand gedrongen, en had er één geheel van gemaakt. Een kaars past precies in de opening, en er komt nauwelijks zand af van wat ik nu kaarsenstandaard noem!

Advertisements

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik blog over levenskunst en creativiteit.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .

Een reactie op Kaarsenstandaard, door toeval ontstaan

  1. Thea Kwant zegt:

    Heel mooi, ook van kleur.

Reacties zijn gesloten.