Sophie Calle

Een poos geleden heb ik een tentoonstelling bezocht van werk van Sophie Calle. Deze kunstenares (geboren 1953) woont en werkt in Parijs, en haar onderwerp is iets als nabijheid. Haar eigen leven is haar materiaal. Ze schakelt andere mensen in bij haar proefnemeningen. Zo nodigde ze 24 vreemden uit om in haar bed te slapen. Ze fotografeerde hen. Dat werd: Sleepers.

Ze vond een adresboekje, en belde de mensen die erin vermeld stonden met de vraag een beeld te schetsen van de eigenaar van het boekje. Die schetsen publiceerde ze als een soort feuilleton in een Franse krant.

In New York adopteerde ze een openbare telelefooncel. Die fleurde ze op met bloemen, geld, en boodschappen. Beelden van de telefooncel en van bezoekers bracht ze samen in Gotham Handbook (1994).

Het werk van Sophie Calle is zo persoonlijk en uniek, dat hier het woord ‘levenskunst’ op zijn plaats is. Wat me bijgebleven is is dat ze zichzelf helemaal niet als kunstenaar beschouwde tot ze van buitenaf erkenning kreeg, en uitnodigingen om haar werk tentoon te stellen. Bij Sophie Calle was het dus bij uitstek zo: erkenning maakte haar tot kunstenaar.

 

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik ben een blog begonnen om mijn creativiteit te verkennen.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .

Een reactie op Sophie Calle

  1. Sterre Ruitenburg zegt:

    Wat een bijzondere vorm van kunst is de ‘levenskunst’ van Sophie Calle! Ik vind het bijzonder dat ze door middel van haar werk zó dicht bij onbekende mensen komt te staan.

    Liefs van Sterre

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s