Kea Eschbach

Opdracht voor nu: het werk van Kea Eschbach laten zien. Ik stelde haar een aantal vragen rond het maandthema (‘grenzen’).

  • Zijn er bepaalde grenzen die je in acht neemt bij je werk? 

Als het m’n werk ten  goede komt zijn er voor mij geen grenzen. Nu heb ik gemakkelijk praten, daar ik veel abstraheer.

  •  Betekent het iets voor je werk dat je Nederlands bent?

 Dat lijkt me alleen belangrijk als je Hollandse luchten, koeien etc. maakt. 

  • Wanneer is iets kunst, en wanneer niet? Wat is de grens, en wie bepaalt die?

 Ik weet het niet. Ieder gerespecteerde kunstvorm is wel eens verguisd en bejubeld. Er is geen echte grens en als er een grens zou zijn, ben jij het die dat bepaalt. 

  • Hoe verleg je je eigen grenzen? Kost dat moeite?

Ja, dat kost moeite. Toen ik na een periode van grote kleurrijke doeken vastliep, en een docent me aanraadde om in zwart-wit en klein te gaan werken, was dat een sprong in het diepe. Vele kleintjes maken één grote. Het werden hele objecten. Mensen die mij kennen van de laatste jaren denken dat ik altijd zo gewerkt hebt. Ik ging het op de grond leggen. Mensen mochten ermee gaan schuiven. Er vond interactie plaats.

Het laatste dat ik in zwart-wit uitwerkte was “Dorst”. Voor mijn doen wat figuratief. 4 verschillende handen – uitstrekkend,verlangend, verwachtend. In kruisvorm. In het midden een spiegel met daarop een karaf water en een glas. Als iemand de moed heeft naar die karaf te lopen, hem op te pakken en het glas te vullen om zelf te drinken of een ander te drinken te geven, dan zie je jezelf weerspiegeld.

Woorden uit het Evangelie komen dan bij me boven als: “Wie dorst heeft, kome tot mij en drinke”, en “Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken”.  

  • Wil je iets over je manier van werken vertellen?

Bij het nadenken over het jaarthema ‘Jezus’ (van de sectie ‘kunst’ van het CNV – zie mijn blog over de tentoonstelling), was ‘Jezus is de Weg’ de eerste gedachte die boven kwam. Een belangrijke metafoor van het gigantische spectrum van wie Jezus is. Het tweede dat bovenkwam was het lied: ‘Heer, U bent mij dierbaarder dan zilver, Heer, U bent mij kostbaarder dan goud’.

Deze twee gedachten vormen de basis van dit werk. De zeven vierkante platen nodigden me uit om ze als weg te gebruiken. Het goud en zilver geven de indruk van een icoon. De onderlaag van de platen had een kleur, die ik in eerste instantie wilde laten meewerken. Het werd echter te ‘mooi’ en leidde me af van de essentie.

Eerst heb ik de platen gespoten, toen geverfd, vervolgens heb ik de verf er weer afgekrabd, en de platen opnieuw gespoten. Zo ontstond krassen; het werd een ‘gewond’ werk. Een  Jezus-figuur op de platen? Het mocht geen kitsch worden. Het was een zoektocht tussen enerzijds het kostbare goud en zilver en anderzijds de gekraste werkelijkheid.

Het derde dat bovenkwam was dat een weg er is om over te lopen. Mogen mensen over mijn werk lopen? Dat bezorgde me een knoop in de maag.

De eerste die er over liep was ik zelf, in de natte verf. Als kunstenaar vond ik het een uitdaging. Toch ook moeilijk om te doen. De voetstap moest er niet op, maar in. Aan het profiel geen verf; geen benadrukte voetstap.. Het moest zo ingetogen en sober mogelijk. Niet aan de muur, maar op de grond: aan stukken. Iedereen moet eroverheen kunnen lopen. Er zit geen vernislaag op. Het wordt vuil, gaat misschien kapot. Ook ik vind dit vreselijk. Toch moet het. Het hoort bij dit kunstwerk. De essentie van Jezus.  

Bewust of onbewust lopen we met Hem.

Bewust of onbewust lopen we over Hem heen.  

GA

En

LOOP

Mij treft dat de kunstenares in staat is om haar werk los te laten. Mensen mogen er aan komen, er mee schiuiven, er zelfs over lopen. Een kunstwerk dat vuil mag worden, en zelf kapot zou kunnen gaan. Kea vertelde me dat iemand bewust over ‘de weg’ ging lopen en in huilen uitbarstte. Het kunstwerk laat voelen dat Jezus zich voor ons vernietigd heeft.

Volgende opdracht: iets zeggen over de grens tussen hobby en kunstbeoefening, naar aanleiding van een scrapbook-artist.

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik ben een blog begonnen om mijn creativiteit te verkennen.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .

2 reacties op Kea Eschbach

  1. Sterre Ruitenburg zegt:

    Wat een leuk interview! Ik vind het interessant dat er een stukje van het proces van idee tot kunstwerk in wordt beschreven. Dan zie je die kant van een kunstwerk ook eens!

    Ik vind het ook heel knap dat Kea Eschbach in staat is om haar werk los te laten. Dat lijkt mij heel moeilijk!

    Liefs van Sterre

  2. Lidewij zegt:

    “Kea vertelde me dat iemand bewust over ‘de weg’ ging lopen en in huilen uitbarstte.”
    Wauw!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s