Kunstenaarsafspraakje

Lekker lopen in de ruisende regen – zo begon mijn kunstenaarsafspraakje. Vanaf station Putten is het een klein half uurtje lopen naar het dorp. Ik verbaasde me over de grote hoeveelheid krokusjes en sneeuwklokjes die zomaar in de berm van de weg stonden te bloeien. Particulier initiatief?

Ik zag een voorbeeld van schone graffiti: net behulp van een sjabloon van wel 1×1 meter was een deel van de stoep schoongespoten, zodat een reclametekst zichtbaar werd. Kwestie van toevoegen door weghalen. Geniale vondst!

In een kralenwinkel zag ik een groep vijftig+ damens, aandachtig bezig iets moois te maken. Ik weet dat ze de vijftig gepasseerd waren, omdat ze allemaal een paarse jurk en een rode hoed droegen. Dat moeten wel leden van de Red Hat Society geweest zijn, een internationale organisatie van vrouwen ‘van middelbare leeftijd’ die ontstaan is dankzij de inspiratie van een gedicht van Jenny Joseph:

Warning

When I am an old woman, I shall wear purple
With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me.
And I shall spend my pension on brandy and summer gloves
And satin sandals, and say we’ve no money for butter.
I shall sit down on the pavement when I’m tired
And gobble up samples in shops and press alarm bells
And run my stick along the public railings
And make up for the sobriety of my youth.
I shall go out in my slippers in the rain
And pick the flowers in other peoples’ gardens
And learn to spit.

You can wear terrible shirts and grow more fat
And eat three pounds of sausages at a go
Or only bread and pickle for a week
And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.

But now we must have clothes that keep us dry
And pay our rent and not swear in the street
And set a good example for the children.
We must have friends to dinner and read the papers.

But maybe I ought to practise a little now?
So people who know me are not too shocked and surprised
When suddenly I am old, and start to wear purple.

Ik heb in Putten de Gedachtenisruimte bezocht. Daarin een tentoonstelling over wat er in oktober 1944 in Putten gebeurde. De Duitsers voerden 661 jongens en mannen weg. Een vergeldingsmaatregel voor een aanslag die het verzet gepleegd had. Ik keek naar de platen met de 552 namen van omgekomenen. Zoveel jonge mannen. Wat een gat werd er geslagen in het dorp. ook letterlijk trouwens, want het dorp werd ook nog gedeeltelijk plat gebrand. De familieleden van de gevangenen in Putten leefden lang in onzekerheid. Van de meesten werd de hoop alsnog de bodem ingeslagen.

Volgende opdracht: mijn maart-agenda laten zien.

 

 

 

 

 

 

Opdracht

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik ben een blog begonnen om mijn creativiteit te verkennen.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s