Arie van der Spek

De opdracht  was om dat wat Arie van der Spek voor me opgeschreven heeft, op mijn blog te zetten.

  • Arie van der Spek
  • Nieuw-Beijerland
  • Geboren: 1952 te Nieuwerkerk a/d  IJssel

Detail “Guidoglazen”- zeven panelen gefused glas in ijzer – Wartburg College Rotterdam

 

Begin goed…  alles goed!

Wanneer gevraagd wordt na te denken over hoe alles begonnen is, kom je soms tot opmerkelijke ontdekkingen. Natuurlijk ga ik niet alles verklappen of uitleggen, want mooie geheimen die je innerlijk koestert moet je voor jezelf houden en zeker niet proberen te verklaren. Ze zouden hopeloos hun glans verliezen!

Kijk aan! Zomaar een paar herinneringen…  Het begon in de kerk. Als kleuter kreeg ik drie zoete zuurtjes mee in fel gekleurd doorzichtig cellofaan.  Per punt in de preek een zuurtje. Verbazingwekkend, hoe de wereld om je heen  veranderde wanneer je die door zo’n papiertje zag.  De climax kwam tijdens ”de toepassing” als je met de drie papiertjes deels voor elkaar weer nieuwe kleuren kon mengen en  details opgingen  in het grote geheel. De laatste jaren werk ik veel met gekleurd glas. Gefused en appliqué. Ze krijgen hun plaats in kerkzalen waar nu het licht het spel, zoals met de papiertjes, verder speelt.

 

 

 

 

“Vlietende wateren” – glasappliqué kerkgebouw gereformeerde gemeente te Gouda

Mijn vader had een tuindersbedrijf en een grote schuurzolder vol met hout. En heel veel bussen met rode menie en zwarte teer. Spannend was het om op de achterkant van een plaatje hardboard tussen die klodders van dikke teer de dunne menie te druppelen. Dit is schilderen pur sang. Goede schilderijen ontstaan eigenlijk als vanzelf of helemaal niet. Verf heeft de verrassende eigenschap om een eigen weg te zoeken. Soms moet je in dit samenspel alleen maar wat sturen.

Dan was er nog de juf van de kleuterschool. Ze heette juf Kip. Een kittige tante met een vuurrode krullenbol en een sproetenkop. Ze hing mijn tekening van een boerderij met sloot en boot vol trots tussen “de koppoters” van mijn klasgenoten op het prikbord. Ik kan me die tekening nog goed herinneren en de complimenten natuurlijk ook. Als beloning hiervoor tekende ik voor haar alles wat ze maar wilde. Immers, kunstwerken maak je niet alleen voor jezelf. Het geeft veel voldoening als ook anderen er iets aan beleven.  

Ik voelde me echt niet anders dan anderen. Alleen tekende ik graag en dat werd alom gezien als iets leuks waar ik zeker mijn beroep van moest maken. 

Zo zijn er nog vele dierbare herinneringen die ik als opmerkelijk kwalificeer; zoals mijn wekelijkse gang naar de winkel om van mijn zuur verdiende zakgeld een groot vel “Duifje” tekenpapier te kopen. Mijn eerste atelier in een onbewoonbaar verklaarde woning die ik huurde voor een gulden per week en natuurlijk mijn eerste tentoonstelling voor familie, vrienden en dorpsgenoten.

Het mag duidelijk zijn: Ik dacht niet zo aan talent of kunsttheorieën, maar had maar één passie en dat was tekenen en schilderen, omdat het zo leuk is om te doen. En dat is door al die jaren heen eigenlijk niet wezenlijk veranderd, hoewel je nu van je hobby je werk mag maken en van je werk je hobby.  Ik ben er van overtuigd dat de Heere, de Schepper van hemel en aarde, aan alle mensen zinvolle talenten geeft.  Daarom past ons bescheidenheid, maar ligt er ook de verantwoordelijkheid om naar vermogen die gaven te besteden. De zin van creatief bezig zijn ligt dan ook niet in de eerste plaats wat “men” nuttig of nodig vindt maar in de zinvolle opdracht van de Opdrachtgever. Dit is de grootste stimulans die je maar krijgen kunt of  je nu kunstenaar genoemd wordt of niet.

Ik volgde enkele jaren de avondopleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. Behaalde de akte M.O. A aan de academie voor Beeldende Vorming in Amsterdam en M.O.B aan de K.A.B.K. in Den Haag.

Gelukkig kreeg ik reactie op mijn werk. Soms zwijgend, en dat zegt dan vaak al genoeg, maar ook wel luidkeels. Ik herinner me nog één van mijn eerste opdrachten: zeven beschilderde  tegeltableaus voor de plaatselijke Christelijke school. Het scheppingsverhaal als onderwerp  kon iedereen wel waarderen. Alleen toen het aan de buitenkant van het schoolgebouw  bevestigd was zorgde het nogal voor enig tumult bij bestuur en ouders.  Blijkbaar verwachte men een ander beeldend verslag  van deze geschiedenis, meer  in de stijl van “geliefde  vakantiekiekjes” . Sommigen vroegen zich af wanneer ik het af kwam maken en anderen dachten dat hun kind of kleine zussie dit  ook wel kon en misschien nog wel beter.  Ik had het namelijk  nogal met veel “schwung” geschilderd, zoals kinderen dat in hun onbevangenheid  zo spontaan doen.  Maar ook de kinderen vonden het volgens mijn dochtertje maar “kriskraspoppekras”. Toch kijk ik nog steeds met veel genoegen naar dit spetterende spel van levenslust. Vele jaren later toen de openbare lagere school dit gebouw betrok wilde men de tableaus  aan het gezicht onttrekken omdat het scheppingsverhaal niet paste bij hun identiteit. De gemeenteraad heeft hier toen een stokje voor gestoken omdat het werk werd gerekend tot ons plaatselijk cultureel erfgoed.

Een soortgelijk geval was het drieluik van “de kippetjes” in de wachtkamer van de plaatselijke huisarts. Hij vroeg mij een zodanig schilderij te maken waardoor de wachtende patiënten niet meer aan hun kwalen dachten. Het werd een kippenhok bij nacht waarin  kippen zich gedroegen zoals mensen dat onder elkaar ook plegen te doen.  Een zielig “underdog” kippetje op stok wordt aangevallen en gepikt door een fanatiek overheersend exemplaar, andere kippen kijken vanuit hun huiselijke hokjes  gelaten en slaperig toe. Maar  ongemerkt komt er vanuit een andere hoek een struise haan aanstappen om de boel weer in het gareel te brengen. Er werd in de wachtkamer druk over gesproken en ook gelachen. Maar toen ze , bij wijze van proef,  door de dokter een week verwijderd waren vroegen de patiënten hem verontrust waar “de kippetjes” toch waren. Ze hebben daarna tot aan het vertrek van de huisarts in de wachtkamer gehangen.

Ik ben zo blij met dit persoonlijke verhaal! Als tiener heb ik een tentoonstelling van Arie van der Spek bezocht, en de heldere kleuren zijn altijd bij me gebleven. Ik vind het heel bijzonder dat hij heeft ervaren dat hij de kunstenaar en de mens mag zijn die hij is.

Volgende opdracht: iets zeggen over inspiratie.

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik ben een blog begonnen om mijn creativiteit te verkennen.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .

Een reactie op Arie van der Spek

  1. Wat leuk, om zo’n verhaal te lezen; “toevallig”, omdat je bij wijze van nieuwsgierigheid de naam van je broer intikt, maar ja, ik ben nogal “digibeet”, zo heet dat toch als je niet echt alles weet van computers ? En hij maakt mij niet echt wijzer op dit gebied !?!?
    Maar echt leuk, om zoiets te lezen over je “broertje” !
    Zijn “oudste zus “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s