Blik 29 Ingesneeuwd!

Niets hoefde ik er voor te doen. Het sneeuwde en het bleef sneeuwen. Miljarden kristallen, geluidloos in ’t vallen, verstommen het luide rumoer op de straat. Zij dwarrelen schichtig en dalen voorzichtig. De wereld verinnigt in ’t witte gewaad.  Zo luidt het eerste couplet van het gedicht ‘Sneeuw’ van Marinus Nijsse, op de middelbare school uit het hoofd geleerd. Sneeuw maakt van schamelheid schoonheid. Kijk:

Morgen, weer ijs en weder dienende, wil ik een blikje vol sneeuw doen, de sneeuw laten smelten, dan meten hoeveel vloeistof dat oplevert, en het smeltwater opdrinken.

Advertisements

Over katrienruitenburg

Ik ben Katrien Ruitenburg, en ik blog over levenskunst en creativiteit.
Dit bericht werd geplaatst in blogbijdrage. Bookmark de permalink .